Kenapa perlu tayangkan lokasi flotilla di Tracker? Bukankah ia akan memudahkan pihak IOF mengesan kapal flotilla?

Soalan ini bertumpu pada satu andaian yang patut diperiksa dahulu iaitu bahawa pihak IOF memerlukan tracker awam untuk mengesan kapal-kapal itu. Andaian ini, kalau diteliti dengan jujur, tiada asas.

Lapisan 1: Sejarah pemintasan menjawab sendiri

Mari kita lihat rekod, bukan retorik:

• Mavi Marmara (2010): dipintas tanpa sebarang tracker awam. Sembilan orang awam ditembak mati di geladak kapal.
• Belasan misi flotilla lain antara 2008 dan 2025: semuanya ditemui tanpa bantuan tracker.

Sepanjang 17 tahun gerakan flotilla, tiada satu pun misi pernah "terselamat" hanya kerana ia menyembunyikan lokasi. Maka cadangan bahawa misi akan lebih selamat tanpa tracker adalah cadangan yang ditolak oleh sejarah, bukan oleh teori.

Realitinya lebih pahit: pihak yang berhasrat memintas akan memintas. Ini bukan persoalan kemampuan teknikal yang patut dikagumi, ia adalah persoalan pilihan dan dasar yang patut dipersoalkan. Yang berubah dengan tracker bukan sama ada pemintasan akan berlaku, tetapi sama ada ia berlaku disaksikan dunia atau dalam senyap.

Lapisan 2: Sebelum tracker, kawalan naratif sebelah pihak

Dalam era sebelum tracker awam, bagaimanakah pemintasan biasanya berakhir di mata dunia?

• Kapal bertolak. Beberapa wartawan hadir di pelabuhan.
• Misi belayar selama berminggu-minggu, di luar perhatian harian.
• Pada satu hari, berita pendek muncul: "Kapal ditahan."
• Versi pertama yang sampai kepada media biasanya datang daripada kenyataan pihak yang menahan.

Apa kesannya? Kawalan penuh ke atas naratif. Apa-apa percanggahan yang muncul beberapa hari kemudian, daripada saksi, peguam, atau peserta yang dibebaskan, tidak pernah mendapat perhatian yang sama seperti tajuk berita pertama. Apa yang dibaca dahulu, itulah yang melekat di kepala orang. Itulah keuntungan strategik kepada pihak yang menahan, dan tracker meruntuhkannya.

Lapisan 3: Break the Silence, tujuan sebenar

Tracker ialah sebahagian daripada strategi break the silence. Falsafahnya begini:

Kesunyian menguntungkan satu pihak sahaja, iaitu pihak yang berkuasa cukup untuk dilukiskan tanpa cabaran. Apabila pemintasan berlaku tanpa saksi luar, naratif yang muncul ialah naratif sebelah pihak. Apabila ia berlaku dengan saksi luar yang ramai, naratif yang muncul mestilah sesuai dengan apa yang sudah disaksikan.

Itulah sebabnya tuduhan-tuduhan seperti "mereka menceroboh perairan kami" atau "kapal itu mengarah ke arah kapal tentera kami" runtuh dengan cepat di era tracker. Kerana lokasi kapal selama berminggu-minggu sudah terbuka kepada pandangan sesiapa sahaja yang ingin melihat, dengan tanda waktu, koordinat, dan kelajuan yang tidak boleh dipertikaikan.

Lapisan 4: Analogi yang lebih mudah

Cuba bayangkan satu protes awam yang disiarkan secara langsung. Kamera-kamera itu tidak membantu pihak berkuasa mengenal pasti peserta, mereka sudah pun tahu siapa yang hadir. Apa yang kamera itu sebenarnya lakukan ialah melindungi peserta daripada keganasan yang tidak terdokumentasi.

Tracker GSF dan SNCC memainkan peranan yang sama. Ia bukan alat untuk memudahkan pemintasan. Ia adalah alat untuk menjadikan setiap pemintasan sebagai peristiwa yang dilihat dunia, bukan peristiwa yang berlaku jauh daripada pandangan, dengan satu pihak sahaja yang menulis ceritanya.

---

Yang patut tinggal dalam fikiran

Soalan "kenapa tayangkan tracker, bukankah memudahkan IOF?" mengandungi dua andaian yang patut dibuang.

Pertama, andaian bahawa pemintasan boleh dielakkan dengan menyembunyikan lokasi. Tujuh belas tahun rekod menolak andaian ini secara langsung. Pihak yang berhasrat memintas tidak pernah memerlukan bantuan tracker, dan tidak akan memerlukan tracker pada masa hadapan.

Kedua, dan ini lebih penting: andaian bahawa tujuan utama misi adalah untuk mengelakkan pemintasan. Sebenarnya, dalam keadaan semasa, pemintasan itu sendiri sudah menjadi sebahagian daripada mesej misi. Yang ingin dielakkan bukanlah pemintasan, kerana ia hampir tidak dapat dielakkan, tetapi pemintasan yang berlaku dalam senyap.

Kalau dunia tidak menonton, pemintasan ialah sekadar dua perenggan kecil dalam akhbar esok, dengan tajuk yang sudah ditulis sedemikian rupa supaya pembaca tidak terlalu memikirkannya. Kalau dunia menonton, pemintasan ialah pendedahan terbuka, iaitu dengan tanda waktu, koordinat, dan saksi yang tidak boleh diketepikan.

Tracker bukan kelemahan strategik. Ia adalah antara strategi yang paling bijak dalam keseluruhan misi, kerana ia menukar setiap pemintasan daripada kemenangan senyap pihak yang menahan, menjadi pendedahan terbuka di hadapan dunia.